Kote Eristavi

As my teens

2010-02-02T08:29:00.000-08:00

Stillife stile

2010-02-02T08:28:00.001-08:00

Georgian Mother

2010-02-02T08:27:00.001-08:00

Сознание

2009-12-10T09:29:00.000-08:00

Человек шёл к истине. Истина была далеко. Чем короче путь выбирал человек, в два пути дальше была истина. Был один человек, он был художник и мудрейшая личность, он увидел что истина далеко и прозрел, что путь скоротать нельзя и решил дойти до неё, если даже истоптается его обувь. Он владел силой воли и несмотря на то, что многое потерял в жизни, дошёл босой и прочувствовал. После этого он сделался добрейшим ребёнком, несмотря на то, что и до того был добр. Он продолжал писать стихи и картины. Он воспевал красками поэзию тела и души и несмотря на то, что его картины не сохранились, один молодой не очень опытный художник вспомнил и написал о нём. Того, что нашёл истину природа вознаградила и он до сих пор живёт в мире прекрасного. Каждый художник служа своему делу стоит на том же пути, только кисть иногда сохнет и это вызывает недовольство собой. Но это не его вина, это те люди которые ищют короткий путь мешают ему.

вечность хранит всё, даже те картины, которые уничтожили или просто не сохранились и даже те которые не успели написать.

Посвящяется от не смогшего пока найти свою истину, но потерявшего обувь в поисках её всем художникам и поэтам. Уважение к ним придаёт ему силы.

К.Э. 2008

2009-12-10T09:28:00.000-08:00

Думать не вредно, но также говорят - индюк думал, думал и в суп попал. Мы вообщето не индюки, а из негативного мышления пользы мало, но в то время когда надо спать и не прекращяется мысленный поток, стараюсь извлечь позитивный результат из мышления. И вообще, надо трансформировать негативную энергию в позитивную. Когда ты сможешь сделать это для себя, ты сможешь это сделать для своих близких людей. А потом сделаешь это для человека, которого в первый раз встретишь на улице и он почемуто решит обратится за помощю именно к тебе.

К.Э. 2009

2009-12-10T08:59:00.000-08:00

..................╬..................

Посвящяется правде,

Освящяется славой,

Окрепляется духом,

Воскресщяется верой,

Запоминается сердцем,

Возвышается светом,

Принимается волей,

Одаряется свободой,

Не забывается мозгом,

Забавляется даром,

Утверждается Добром;

Да храни Господь

Всех моих добрых друзей...

К.Э.2009

2009-12-10T08:56:00.002-08:00

Клянусь не видал я их,
Давно и след уже простыл.
Невозможно мне забыть про стыд,
Когда отверженным тебе быть велит.

Все надежды на тебя,
Забывать добро нельзя.
Никогда не буду ждать,
Кто забыл не буду звать.

Ты мне сердце подарила.
В сердце ты любовь вселила.
Крепко тебя обниму
И любовю назову.

К.Э.2009

2009-12-10T08:56:00.001-08:00

Без мечты мне не возможно,
Мечта надежда и любовь.
Сколько можно осторожно
Просить о счастье богов.

Но боги на олимпе слышат просьбу
И надежду не терять велят.
Ведь слышно, видно богу,
О чём мечтаю громко я.

К.Э.2009

2009-12-10T08:55:00.001-08:00

Было больно знать о правде.
Забывают люди честь о славе.
Друг приснился ночю мне,
Искал его, он где же где?

Ты сказала, всё пройдёт.
Знаю правда путь найдёт.
Безверие мне не грозит,
Господь крепиться мне велит.

К.Э.2009

2009-12-10T08:54:00.000-08:00

Под вечер слушал джаз,
Радио нагоняет экстаз,
Диджей играет просто класс,
Застремился далеко мой глаз.

К.Э.2009

2009-12-10T08:52:00.001-08:00

Настрою струн гитарных звон,
И взгляд стремится вдоль окон,
Шансон и вместе с ним акордеон;
Прошлой ночю нарисован матадор.

Из натюрморта смотрит патефон,
И подпись сделал быстро он.
Проглядывает смысл сквозь странный сон.
Тюльпаны в вазе на столе лимон.

В стихах и в прозе знатный сон.
О чём твой просит милый взор?
Куда ты мчишся без опор?
Останови на миг вагон.

Без музы слышен звон оков.
Соседки виден быстрый взор.
О картине разговор,
И гдето в сердце счястя звон!

К.Э.2009

2009-12-10T08:51:00.001-08:00

Сказку о поэте слышал я,
В конце светла была она.
В мастерской мольберт увидел,
Не однозначно стоит он у меня.

В стихах про славу слышал я,
Дурная слава угнетёт иногда.
Про любовь я слышу,
Это сердце бётся у меня.

Про тебя я сон увидел,
Много боли и величия сан.
Вознесёт и возвеличит,
Напишу я твой прекрассный стан.

К.Э.2009

2009-12-10T08:50:00.001-08:00

И сон приснился голубой
Про мечту несбывшуюся.
И накотилось как волной
Про все печали сросшиеся.

Я хотел, чтоб сон заснул,
А он возник незыблемый.
И свечку я с поздна задул
И портрет возник какой то мысленный.

И как тогда я вспомню ниточку,
Которая связала с ней меня.
И отхожу я на минуточку,
Чтоб возвратится навсегда.

К.Э.2009

2009-12-10T08:49:00.001-08:00

Все ограничения как оковы,
К Свободе тянет от породы.
Зависиш часто от погоды.

Приводиш разные поводы,
Не убеждают твои доводы.

Не главарь ты от природы
И не знаеш ты свободы.
На рассвете вижу дымоходы.
Не удаются последние походы.
Полна земля, везде народы.
Последний выход здесь у моды.
В тёплую воду добавил соды.
Перемешались нынче коды
И помутнели в реках воды
.В твоих словах пустые ноты.
Оставь ты эти анекдоты.
Над горизонтом параходы,
А за морями горизонты.
Что дают нам эти годы?
И не видать нам с ним свободы.
Лингвистика и переводы.
Улыбнутся нет охоты.
Прикурить у вас найдётся?
Благодарен за заботы.

К.Э.2009

2009-12-10T08:48:00.001-08:00

И притворился я будто глаз слепой.
Один украл кувшин с метлой,
Другой вернул кувшин с метлой.
И друга сквозь слепоту прозрел я.

А глаз мой зряч и знаю кто был вор,
Пришёл наведаться как друг, отогнал я вон.
Потом пришёл мне друг лечить мой глаз,
А я ответил зряч мой глаз, увидел я дружбы связь.

К.Э.2009

2009-12-10T08:47:00.001-08:00

Недовольный не смотрю на судьбу.
Любовь дарила и приучила к добру.
Отходя ко сну, про себя скажу:
Спасибо Господе, что дариш на закате зарю...

К.Э.2009

2009-12-10T08:46:00.001-08:00

Чем то тебя напоминает,
Мне чегото не хватает.
Откройся будь со мной –
Ты можеш стать моей судбой.
Но это всё в начале –
В конце не желанно мне прощянье.

К.Э.2008

2009-12-10T08:45:00.002-08:00

Мне становится печально
Когда я вспоминаю про глаза.

Всё бывает не реално
Когда в ее глазах блестит роса.
И все бывает просто жутко
Когда в глазах отца видна гроза.
Скажи мне что-то на прощянье,
Буду вспоминать – была она.
Ты отозвалась как то метко,
Что выражаюсь часто резко.
Я соглашаюсь – это верно,
Когда ядом отравляют мерно.

Мне становится печально
Когда я вспоминаю про тебя.
Если посмотреть реально,
Всё потерялось у меня.
Была одна лишь ты.

К.Э.2008

2009-12-10T08:45:00.001-08:00

Свежий вечер точьно утро –
Всё вспоминаю как-то смутно.
На часы смотрю я поминутно.
В картине виден как-то тусло
Портрет ее, во взгляде пусто.
От дел моих в кармане пусто.
Не поймаеш – улетела утка.

К.Э.2008

2009-12-10T08:44:00.001-08:00

В саду моих печальных мыслей,
На стенах в комнате искрился иней.
Шел дождь – я был один,
Я помолился, сказал аминь.
И заглянула в комнату соседка,
В зрачки глаз посмотрела метко.
С беседой вместе надимила сигаретка.
И я сказал, что всё же редко
Заглянет в комнату кокетка.
Мне одиноко, надо встать
И с кем попало дружбу завязать.
Шел дождь, я был один.
Я помолился, сказал аминь.
В саду моих печальных мыслей,
На стенах в комнате искрился иней.

К.Э.2008

2009-12-10T08:42:00.001-08:00

Слеза моя не отразила
Не той печали, что в душе томилась,
Не той мечты, что в детстве жить нам не давала.
И я хотел чтоб все сбывалось
Из тех желанных нам вещей,
Что стоили нам всех потерь.
И каждый раз, когда в подьезде я спускаюсь,
То вспоминаю каждый раз -
Как много было общего у нас.

К.Э.2007

2009-12-10T08:41:00.001-08:00

В тишине звуков моей головы
Я споткнулся о мысль которую назвал на вы.
Ах какие красивые глаза!...
И это не шутка и не пустые слова.
Надейся только на самого себя,
Предотвратить не удастся будет беда.
Лимонный сок полезен потому,
Что он содержит кислоту.
И я подумал про победу,
Не отнимай последнюю надежду.
Художник Поль Сезанн
В Тбилиси не бывал.
И сарафанчик голубой
Сняла она одной рукой.
Осталось тело до рассвета,
А утром всё опять одето.
Мне больно что опять один,
Все сказано в цветах моих картин.

К.Э.2008

2009-12-10T08:40:00.001-08:00

Никто не знает за чем он гонится,
За что страдает от разлук,
И как ему приходится,
И музыку он любит почему.

И думает, что все как будто кажется,
Иль это происходит наяву.
Сказать ведь - нелегко приходится,
Зачем всё это, не поиму.

И кто товарищем приходится -
За всё в ответе, как ему.
Всё отмечать приходидся,
В стихах и на бумаге отведу.

Сказать по правде, говорить не хочется,
Но лгать не хочется к тому.
И не пойму, кто кем ему приходидся,
За дерзость отвечал он потому.

На этот раз покрепче стать приходится,
Ведь в прошлый раз не выдержал, стой крепче потому.
Сразу отвечал он.
Три мысли сразу - приходится, молчу.

К.Э.2004

2009-12-10T08:39:00.001-08:00

Она любила святую ложь,
И лошадей которых рисовал дэга,
И шарик голубой,
И шарманщика со старой улицы она боготворила;
И я любил святую ложь,
Да лгать же было нечего тогда.
И искорка какая-то в глазах
Была непобедимым символом. Она...
Она же - это было совершенство,
И жертвовать тогда мне приходилось нечем.

И почему же сладость дня,
Которой дорожит шарманщик, -
Так называется - "вчера"
И вспоминаем мы сегодня.

К.Э.2000

2009-12-10T03:17:00.002-08:00

ვარდები და პალმა.
დატრიალდა დრამა.
გვეჩვენება განა?
დაგვანგრია ქარმა.

კ.ე.2008

2009-12-10T03:17:00.001-08:00

შენი დუმილი, ჩემი ქაქანი...
არ დაივიწყო აფთიაქარი,
რომელმაც მოგვცა მაშინ წამალი.
არ დაგველია მაშინ სავალი.
ვეღარ ვიპოვეთ გამოსავალი.
შენი დუმილი, ჩემი ქაქანი...
არ დაივიწყო აფთიაქარი.

კ.ე.2008

2009-12-10T03:16:00.001-08:00

მიძინებული აწმყო, მძინარე ცხოვრება,
არ გვარგებს ახლა მდუმარე გოდება.
ნუთუ შეგვახსენეს თავი ცოდვებმა?!
მგლოვიარე და კაშკაშა ნოტებმა
ზეცაში აიტანეს ნისლი ბოდვებმა.
გაალამაზეს ქალი ლოცვებმა.
ამჟამად ტვინი ჩემი ცოფდება,
ვერ ჩაიარეს კატასტროფებმა.
დუმილი შენი, ჩემი გაოცება,
ყოველი წუთი ახლა ოცდება.
ნუთუ ჭრილობა ჩემი ხორცდება?!
შენ მომიტევე მე წამოწყება!
შენ მომიტევე მე წამოწყება!
ჩემი ცხოვრება ღმერთში ცოცხლდება.
პირადი აზრი, ლურჯი ოცნება.

კ.ე.2008

2009-12-10T03:14:00.000-08:00

ექიმი ქალი აფთიაქარი.
გულში ჩამეხვია სევდა აფთარი.
ლურჯი ოცნება, შენს პირს შაქარი.
ნუ მოინდომეთ აყალმაყალი.
დამოკიდებულება ჩემი არის თანაბარი,
განწყობა ამ დროს გარდამავალი.
ყველაფერი ხანდახან არის წარმავალი.
სათნოება შენი, საქმე მრავალი.
ბოროტს მოინდომებს ვიცი მავანი.
გული მეტკინა, მომეც წამალი.
ექიმი ქალი, აფთიაქარი.

კ.ე.2008

2009-12-10T03:12:00.000-08:00

საყვარელ აზრთა ჩემი განშტოება.
ბევრთან მომიწია მე განშორება.
დროს ავსებს დუმილი და მარტოება,
ფიქრი, მოგონებების გადამოწმება,
სევდის ხალისი, ფერადოვნება.
დროდადრო მეწვევა მე მოგონება.
სილამაზე უფრო ძლიერია ვიდრე ბოროტება.
მზერას ვენდობი, არ საჭიროებს გადამოწმებას.
დაკარგულ ხალხთა რიცხვი მრავლდება.
აზრთა ფეთქვა და დაბადება.
ნახატით ასახვა, კადრთა განლაგება.

კ.ე.2008

2009-12-10T03:10:00.000-08:00

მე და ჩემი დუმილი,
შენ და შენი სურვილი.
ტელეფონის ავიღე ყურმილი,
ხმის შენი მაქვს მე წყურვილი.

კ.ე.2008

2009-12-10T02:56:00.001-08:00

ნაწილობრივ დაფიქსირდა სიმართლე,
ნაწილობრივ მივაღწიეთ მიზანს.
ნაადრევი ნაბიჯი დაფიქსირდა,
ფიქრობენ რომ არ გვარგებდა სიჩქარე,
ნაადრევი იყო შეტევა,
სიმართლე კი თავზე აღარ გეტევა.
შეარჩიე სათანადო სიტყვა,
მერე რა რომ უფრო მეტი გინდა.
გაიხსენე მორალური საწყისი,
ამის გამო მეთქვა საყვედური სასტიკი.
ვისურვებდი ბედნიერსაც ფინალს,
მეჩვენება - ხომ არ გვძინავს.
გამოითქვა სათანადო აზრი,
კონტრშეტევა იყო უცებ მარდი.
ვისაც გინდათ განმიდექით განზე,
ჩემი მხრიდან არ ვიდარდებ მასზედ.
მომაწოდე გენაცვალე "სპიჩკა",
პაპიროსის მოწევა თუ გინდა.
აიყვანე თავი ხელში,
ამჟამად ვართ პოზიციის ფსკერში.

კ.ე.2007

2009-12-10T02:54:00.001-08:00

ძველი ქირურგის დანა ბასრია,
მისი გონება ახლა მკაცრია,
ფერმკრთალი სახე მისი საღია,
მისი ხალათის ფერი ბაცია,
ექთანის სხეული მის გვერდით ნაზია,
მოძრაობები მათი მარდია.
ჩემი გულისფეთქვა ახლა სწრაფია.
ასისტენტი ქირურგის სულ სხვა კაცია.
ოპერაციის შედეგი ცხადია,
ზედმეტი ნუგეში ახლა რაში გვარგია.
ახლობლებს შორის სუფევს ახლა გაწამაწია.
მომავლის სტრიქონს ახლავს სანქცია -
ფორმაში მოსვლის პროცესი ზარმაცია.

კ.ე.2007

2009-12-10T02:48:00.000-08:00

ჩემი სევდა შენსკენ მიჰქრის,
გამოსცადე სიხარული - მე და შენი სიყვარული.

შენ თუ ამბობ, რომ აქ არის სიყვარული ჩაძირული,
ის მითხარი მაშინ მარტო, რამდენჯერ გაქვს გარინდული.
შენ ის გრძნობა გამოცდილი, სიხარულში განწირული,
ყოფიერი მომენტების დიქტატურით განკითხული.
დამიჯერე - აგიხდება რაც გულში გაქვს ჩაძირული.
გრძნობისმიერ მომენტს ითვლის, ლექსში არის აკინძული.
ხომ გითხარი, აგიხდება შენ ის შენი სიხარული.
კლდეებს შუა ფიქრი არის რისკის მიერ ჩაკიდული.
გათენდება, დილა მოვა, აყვავდება გაზაფხული.
ყველაფერი ვერ იქნება ერთნაირად თვალხილული.

ზღვაზე მყოფი, თეთრ ქვიშაში, ნიჟარებში ჩაძირული
თვითმფრინავის ბგერას უსმენს, საოცარი გარინდული.
სამშობლოში დაბრუნდება, გაახსენებს ქალაქს გული.

ჩემი სევდა შენსკენ მიჰქრის,
გამოსცადე სიხარული - მე და შენი სიყვარული.

კ.ე.2005

2009-12-10T02:46:00.002-08:00

ვუძღვნი ჩემს ძმას გიორგი ერისთავს

რწმენა ღმერთისა, ერისთავთ გული,
წინაპართ ჩაუდგამთ ჩვენთვის ეს სული.
დაე ყოველი ნათქვამი სიტყვა, ყოველი საქმე
ჭეშმარიტების იყოს ერთგული.

კ.ე.2005

2009-12-10T02:46:00.001-08:00

ვინც შენ არ გიყურებს
და ვინც მე არ მიყურებს,
ვინც თავისთვის უკვირდება,
თან რაღაცას პოულობს,
მზერა იტევს სადღაც მიდის.
მომაშორე ეგ კამერა -
ოპერატორმაც გარეკა.
თუ რაღაცა გაგეგება,
სხვისთვის სევდა განელდება.
გაათენებ - გათენდება,
გააბევრებ - გაბევრდება.
განწყობა თუ შეგეცვლება -
ნუ აჰყვები გაჩერდება.
ყველაფერი კარგად მიდის,
ერთხელ კიდე გადაივლის.
ბრმად თუ იტყვი სიტყვას მართალს,
დაკარგავენ კონტროლს ახლაც.
ისევ ის იმპროვიზაცია,
რა იყო, რამ გაგაცია?

კ.ე.2005

2009-12-10T02:45:00.001-08:00

დღეს მე მაშინდელ სევდას დარდად არ აღვიქვამ,
რადგან მე ვხედავ, რამდენი რამე ყოფილა თურმე გასავლელი.
ო, როგორ მენატრება, ო როგორ მაკლია მე შენი თვალების ფერი...
მე მოგონება არ მემორჩილება, რადგან აწმყოა დღეს ჩემი მეგობარი და ჩემი მტერი.
ბლუზური ტონალობა შენ არ გიყვარდა შენ მხოლოდ გიყვარდა იების ფერი.
მოთხოვნილების მიხედვით მე ჯაზს ჩავრთავდი და მართლა მეგონა, რომ ეს იყო ყველაფერი.
და თუნდაც გავტეხოთ ამ ბოროტთა საათთა ბოროტი დღენი,
მე მენატრება, მე მენატრება, მე მენატრება შენი თვალების ფერი.

კ.ე.2000

2009-12-10T02:44:00.001-08:00

თქმულია ნათქვამი არსი კარგად სჩანს.
სიყრმის ასაკში განცდილ აღტაცებას
ახლიდან ვერ იგრძნობ, თუ თვლი გატაცებად.
ვესიყვარულე ვერცხლისფერ წყალს,
უბადლო ცეკვა ღვთაებრივ მონასმში,
ტალღების კვეთა ზღვაში მარადჟამს,
მე მიხარია ის რაც არა სჩანს.
დროდადრო ვფიქრობ, ნუთუ გადასჭამს,
ამოწურავენ უშრეტ მარაგსაც,
შემოგასხავენ ფერად ტალახსაც.
ნუთუ გულში აქვს სევდა მაგასაც?!
დაეპატრონე შენს თავს გაგხდის ამტანსაც.
ნახული წარსულში მომავალს არ რიცხავს,
წარსული არ ებრძვის მომავალს, არ კიცხავს.
მხოლოდ შენ მჩუქნი მე იმ ერთ სიტყვას
გაახასხასებს ზამთარში ბალახსაც,
მე სიყვარული ალბათ ასე მწამს.

კ.ე.2004

2009-12-10T02:41:00.001-08:00

ელინგტონი ქუჩის მზიან მხარეს ირჩევდა ცხოვრების,
ღვინისნათება დატოვა გროვერმა, სმუთ ჯაზი არის მისი ყოველთვის.
მტვერიც რომ დაედოს არსებულს, ჟამი ვერ წაშლის დროების,
სიტყვა რომ ითქვა, სამყაროც არსებობს, ვერ აღიქმება ბოლომდე გონებით.

მე ავირჩევდი იმ ბგერას და ფერს, რომელიც
სიყვარულს გჩუქნის, ძალას ცხოვრების.
ის სიტყვა, შენ რომ მაჩუქე,
ახლაც წინ მიძღვის - კეთილი მზერაა ჩემთვის ყოველთვის...

კ.ე.2004

2009-12-10T02:40:00.001-08:00

უჯრედებიანი რვეულის მკრთალი ქაღალდი,
ვარსკვლავის ნათება - გვიანი ღამეა.
შეუცნობელი რამდენი რამეა.
გულში ვითვლიდი ყოველსა დღეს,
რომლის დაწყებაც მჩუქნიდა მზეს.
უკმაყოფილო არ ვუმზერ ბედს,
სიყვარულს მჩუქნიდა ბედი მე ბევრს.
ნელ-ნელა ვითვლიდი, რამდენჯერ მეტს
შეგრძნება გაჩუქებს ყოველდღე ერთს.
ხანდახან დუმილით იტყოდი მეტს,
ხან კი არ წყვიტავს არც არაფერს;
საკითხს უკვირდები, გინდა თუ არ გინდა,
რომელიც სინათლეს აქცევდა ბინდად,
სიმშვიდეს ვატარებ ხანდახან ნიღბად,
წყრომას ვისმენდი დოზებად დინჯად.
სიამოვნებას მანიჭებს კითხვა,
გასაჩენია ალბათ შეკითხვა,
მრავალ საკითხთან დაკავშირებით,
შესძლებ იტყვი შენ დანამდვილებით?

კ.ე.2004

2009-12-10T02:39:00.001-08:00

ხანდახან ვხედავ სტრიქონს აღმავალს,
ვერ ვაფიქსირებ მომენტს წარმავალს.
საღამოს მზეს უკვირდები წუთით, ჩამავალს,
ნოემბრის შუა ზამთარში გამავალს,
განთიადის სხივს ვუმზერ თანაბარს.
კვიცი დედასთან თვალებს განაბავს,
მუზა რომ მოუვა, მხატვარიც დახატავს.

კ.ე.2004

2009-12-10T02:36:00.001-08:00

სიტყვის ხელოვნება - მძაფრი ზემოქმედება,
უთქმელი სიხარული - მკაცრი წყობით ასახული,
ჰანგი აღმოსავლური - წყობა მუსიკალური,
ჯაზში გამოსახული - ბგერა ყველა განფანტული.

მიქსით რელაქსაცია - აზრთა გაწამაწია,
მშვიდი აზროვნება - ყველა აღფრთოვანდება,
სურვილები აგიხდება- ხასიათი წაგიხდება,
სურვილი არ აგიხდება - ასე უფრო მოგიხდება.

სურათს დაუკვირდები, მზერით ვერ მოსცილდები,
ბგერას რომ მოუსმინო, ხავერდს არ ასცილდები.
ლოგიკური აზროვნება შენც ისევე მოგიხდება,
როგორც დღემდე გეომეტრია, მხატვრობა და სიმეტრია.

პირველობას რომ დაიწყებ, იქვე ბოლო აღმოჩნდები.
დღევანდელი ყოფაქცევა აღარაფრით არ ექცევა
იმ ფარგლებში შენ რომ საზღვრავ.
მოიფიქრებ გამოსავალს, შეაფასებ აზრით მავალს.

კეთილგონიერება - ალბათ მეტი გაეგება,
სიტყვა ჩემი დაბლაგვდება - ძაბვა წრედში შეიკვრება.
დავინახავ გამოსავალს - ფუნჯი სიბრტყეს გამოსახავს,
მე ვინატრებ გარდასახვას - ნათელსა და გარდამავალს.

კ.ე.2004

2009-12-10T02:35:00.001-08:00

შენ ჩემთან ერთად წაიკითხავდი ჩემივე წაკითხულ ლექსს,
მე ვკითხულობდი, შენ რომ მისმენდი, ეს თითქოს უფრო შენგან ჟღერს.
დავინტერესდი, თითქოსდა სიტყვათა წყობა ხანდახან რაღაცას წყვეტს,
შენი დუმილი მეტია ვიდრე წყობათაწყობა დღეს.
თქვი რამე -
იქნება რამდენ რამეს წყვეტს.

კ.ე.2004

2009-12-10T02:34:00.001-08:00

ზღვის ფერები მკრთალ დილაში ირეოდნენ.
ანარეკლი სუსხის ფერში ილეოდა.
მოდიოდა წვიმა, ზუსტად ისე როგორც შარშან.
ეს ამინდი ისეთია, როგორც არსად.

რადიოს მიქსს ვერ დაარქმევ ისეთს, როგორც სხვაგან,
სიმღერაში სევდა არის ალაგ-ალაგ.
Smooth Jazz-ია ამ საღამოს მასთან ახლოს.
წერილებიც მოდიოდა ძმისგან ამ დროს.

ხვალე ისევ წერილს დავწერ,
ელექტრონულ ფოსტას ვატან მისამართით ზგვასთან ახლოს,
ფერწერაა სანატრელი დღეს და ამ დროს,
იმეილით გავაგზავნი ფერთა ნათრობს.

კ.ე.2004

2009-12-10T02:31:00.001-08:00

მსვლელობის ბოლოს ჩავიყოფ ხელებს გაცრეცილ პალტოში.
გეზი ავიგე სადარბაზოში კარებისაკენ, რომელიც ჩემია.
საკეტი ადვილად მემორჩილება, მაგრამ ვერაფრით ვერ ვართმევ თავს
პრობლემას, რომელიც რაღაცით თითქოსდა მგავს.

კ.ე.2001

2009-12-10T02:30:00.001-08:00

ოქროსფერი თევზები
და წითელი თევზები
და ფერადი თევზები
დავინახე მე;

მინდოდა დამეჭირა,
მაგრამ ვერ დავიჭირე,
შენ ოღონდ დამელოდე,
მე თევზს დავხატავ;

ვიჯექი, ვხატავდი ფერადი ფანქრებით,
მერე ვშლიდი სხვადასხვა ხერხებით,
დავხარჯე ამისთვის ურიცხვი ქაღალდი
და გამოვიდა.

რა გამოვიდა?

ოქროსფერი თევზები
და წითელი თევზები
და ფერადი თევზები
დაინახე შენ.

კ.ე.2000

2009-12-10T02:29:00.001-08:00

ლურჯი ცა - შენი იერი.
მინდოდა თქმა - თქმას ვერ ვბედავდი,
შენ გიყურებდი - მზერას ვმალავდი.

აქ ვერ ვდგებოდი - იქ მივდიოდი,
იქიდან ხმა შენი მესმოდა მხოლოდ.
ხმა შენი მესმოდა - ხმა შენი ნარნარი,
დაუვიწყარი იყავ,

ხოლო მე გავყურებ შორს მიმავალ ღრუბლებს,
მზე რომ ათბობს, მზე რომ წვავს და აწითურებს.
წყაროსთან ვიდექ, ლურჯი ცა და შენი იერი...
სახეზე წყალი შევისხი.

მდუმარე ლოდებს დავხედე...
დავხედე მდუმარე ლოდებს.

კ.ე.2001

2009-12-10T02:25:00.001-08:00

ის თაფლისფერი თვალები შენი,
ისეთი ღრმა და ისეთი თბილი...
მინდოდა მეკოცნა შენთვის, მაგრამ
შენ იყავ ისეთი ფრთხილი,
მინდოდა შეხება შენი თმის, მაგრამ
ის იყო ისეთი რბილი,
რომ გავიხიე უკან მე
და ვიფიქრე, რომ შენა ხარ მხოლოდ აჩრდილი.
მოვედი შენთან მე და გითხარი:
წამოდი ვიპოვოთ მე და შენ ის ყვავილი,
რომელიც დაურგავს ვიღაცას შენთვის
და დგას იგი მარტოდ მარტო მოწყენილი.
წავედით ვიარეთ დიდხანს მე დ შენ
და ბოლოს ვნახეთ იგი თითქმის ფერმიხდილი,
დიდხანს ვუარეთ გარშემო, გვინდოდა მოწყვეტა,
მაგრამ დავტოვეთ იგი ფერთავსილი.

კ.ე.1999